Opstaan doen we elke dag (Pasen)

Zaterdagavond 31 maart (Paaswake), Zondag 1 april 2018 (Eerste Paasdag)
evangelie: Marcus 16,1-8 (Johannes 20,1-9)
Genesis 1,1.26-31a. Exodus 14,15-15,1. Romeinen 6,3-11 (Handelingen 10,34a.37-43. Psalm 118. Kolossenzen 3,1-4)


Opstaan doen we elke dag. We denken er misschien niet eens meer zo bewust bij na: we worden wakker en staan op. Vanzelfsprekend. Juist dit “doodnormale” opstaan kan ons helpen om de betekenis van Pasen tot ons te laten doordringen en zo het Paasfeest te víéren! Met Kerstmis wordt gezegd dat wij ons er wel iets bij kunnen voorstellen: een pasgeboren kind betekent hoop en toekomst. Vanuit die gedachte en ervaring kunnen wij in geloof een stap verder zetten: Jezus’ geboorte is toch ‘een beetje’ anders, ja: buitengewoon, uniek, ònvoorstelbaar eigenlijk; een mysterie dat onze levensvreugde en hoop doet groeien.

Echter, met Pasen lijkt het wel precies omgekeerd. Opstaan uit de dood zou zó vreemd en onvoorstelbaar zijn, dat we onze toevlucht nemen tot de paashaas – alsof die niet vreemd is! Lijden en sterven zijn werkelijkheid voor al wat op aarde leeft. Tegelijkertijd geloven wij dat de dood niet het laatste woord heeft. Dat [de dood het laatste woord zou hebben,] kùnnen wij gewoon niet geloven. Jezus’ opstaan uit de dood is uiteindelijk net zo onvoorstelbaar als Zijn geboorte. Maar net als bij Zijn geboorte, kunnen wij om ons heen ook parallellen zien van Zijn opstanding [cf. hij zag en geloofde: Joh 20,8b].

Zo zien de Kerkvaders in het vroege christendom in de lente een teken dat het leven door de dood heen breekt. Want wie zou na de herfst en de ijskoude winter nog nieuw leven verwachten uit de dood ogende takken? [vgl. de olijfboom midden in deze kerk!] Zo wordt eveneens het ei gezien als een verwijzing naar het graf: een ei is geheel omsloten, dicht. Juist dááruit komt het leven voort! Vandaar dus die paaseieren! [cf. in het scheppingsverhaal: Gn 1,2]

Evenzo kun je bij mensen opstanding tot leven zien, juist te midden van de realiteit van onrecht, lijden en sterven! Ik denk dan aan de vrouwen die afgelopen jaar massaal opgestaan en opgekomen zijn voor gerechtigheid. Ik denk ook aan vluchtelingen overal ter wereld: zovelen worden bedreigd door geweld en de dood. Maar deze mensen zijn òpgestaan en op weg gegaan naar nieuw leven! We zien op de TV hoe eveneens de achterblijvers in de rampgebieden, de echte kansarmen, na strijd, dood en verderf weer opstaan om te leven. Wonderlijk! [cf. het verhaal van de Uittocht uit Egypte: Ex 1-15] Ja, opstaan doen we elke dag...

Momenteel zien wij hoe in Irak vele jongeren zich afkeren van de Islam. Het lijkt dat christenen en andere minderheden daar verloren hebben. Maar een godsdienst of een volk of ook een persoon die wint door macht en geweld, verliest aan geloofwaardigheid [cf. Mk 8,35]. Anderen doden leidt uiteindelijk tot de dood [Mt 26,52]. Trouw daarentegen, het leven delen, overwint de dood, brengt nieuw leven voort. Dat geldt voor Jezus Christus. Dat geldt voor iedereen die in Hem gelooft en Hem navolgt [cf. Rm 6 cf. Dt.30,19]. Dàt vieren wij met Pasen!

Opstaan doen wij elke dag, om te leven. Samen het leven délen: geloof, hoop en liefde [die wij van Godswege ontvangen] doorgeven aan wie wij ontmoeten – aan vriend en vreemdeling – dàt is het verkondigen van het evangelie aan heel de schepping [Mk 16,8]. Zoals de H. Franciscus van Assisi het zegt: “Verkondig het goede nieuws [met daden en] desnoods met woorden.” Moge het zo voor ons en heel de schepping worden een Zalig Pasen! Amen.

Pater Mark-Robin Hoogland C.P., Provinciale Overste van de Passionisten in Nederland